uż nikt nie pamięta kiedy i jak historia średniowiecza stała się dla nas zabawą a jednocześnie nauką i wzorcem. Oficjalnie cała nasza bytność w tej kulturze rozpoczęła się 16 października 1995 roku. Z biegiem czasu pogłębialiśmy naszą wiedzę na temat rekonstrukcji wszystkiego, co dotyczy wieków średnich. Odtwarzając ówczesne stroje tj. przełomu XIV/XV, ich uzbrojenie oraz elementy życia codziennego poczuliśmy woluntarystycznego „ducha” .
Już teraz wiemy, że jest to nasze hobby, nasza pasja i sposób na życie. Każdą naszą wolną chwilę poświęcamy na doskonaleniu umiejętności w strzelaniu z łuku i kuszy, walkach pieszych na broń białą oraz toporami przy tym parol rycerski dając a i nie unikając udziału we wszelakich zabawach plebejskich przy uciesze gawiedzi i innego autoramenta ludzkiego, bo przecie człek i do zabawy skłonnym być musi.
Pytać trzeba skąd przesłanka taka... a no..... wszystkie czasy, wszystkie narody widziały pośrzód siebie ludzi zdjętych żądaniem przeciągnienia życia swojego w potomnych wieków pamięci. Skąd takowe roście pragnienie, jakie z niego wynikają skutki?
Żądze nasze potrzeb naszych są tłumaczeniem, ale z jakiej wyniknąć może potrzeby pragnienie to zachowania czasów tamtych a minionych przecie – w pamięci nam podobnych ludzi, pragnienie zostawienia potomności wiekuistej nas pamiątki. Zaiste najgwałtowniejsza, a oraz najtrwalsza jest tego potrzeba, potrzeba zachowania jestestwa, utrzymania miłości, przedłużenia chwały, to jest przywiązania do tradycji i korzeni naszych co to ojczyzną zowią.